Onder de windroos

Voor wie zich afvraagt hoe het ondertussen met mijn liefdesreis is, daar ben ik dit jaar bewust stil rond gebleven.

En tegelijk blijft: mijn reis als tweelingziel is de energie achter alles wat ik schrijf, doe, deel, wie ik ben en waarvoor ik gekomen ben.

Dit gedicht is deel van mijn boek in wording: 'Onder de windroos'.

Lees in alle rust, laat het binnenkomen, laat me weten of het iets met je doet.

Meer poëzie kan je vinden op mijn andere pagina onder mijn naam Lise Surmont, of in mijn bundel 'Wij zijn zwanen'.

In stilte reizen we verder

ik in mij, zij in haar

wij onvermijdelijk en

altijd stromend door elkaar

we raken aan, tasten af,

verwijderen ons als water van de kust

en komen altijd terug

we spoelen aan

in het hart, in het huis,

het heilige punt van raaklijnen

getekend door twee stenen in het water onder de brug

het oog van God kijkt altijd toe

wij herinneren aan alles wat ooit was

voelen trillingen en proberen woorden te vinden

die aan die liefde raken, aan de rand van wat we voelen

de grootsheid, de diepte, de tijdloosheid

de kaders zijn open gebroken

we zijn ontrafeld

als tapijten in losse draden

die samen een weefwerk vormen

daar vinden we elkaar en worden we gevonden

ooit waren we mineralen, fossielen, rooksignalen,

glimwormen in een wereld door de zon verlaten —

iriserende wolken in regenboogkleuren

opgekrulde varens, reuzen van diepzeewater,

dansende kwallen,

migrerende monarchvlinders en

opengevouwen waterlelies

wij waren alles al, een anomalie van de tijd—

korstmossen binnengesijpeld in een mensenlichaam

van twee in één

één in twee

zijn we er weer

we reizen verder

van in de groene vallei, waar plantenetende dinosaurussen leefden in vrede met elkaar

tussen vochtige rotsen die de oertijd bewaren en

maanlicht weerspiegelen

wij zijn alles geweest

en al die vormen tonen de weg

naar ergens

tijd kan scheuren

ruimte kan barsten

continenten zijn uit elkaar gedreven

grotschilderingen vervaagd en gebleven

maar er bestaat geen pad dat ons vanbinnen scheidt

woorden waaien niet

de wind draagt ze, geeft klank aan onze stem

die in onze huidige vorm de sleutel is:

het bewijs van onze lange levensadem

de kans om ons verhaal te vertellen in

de taal van bewegende lippen

— je hebt de mijne geleerd

laat me nu ook die van jou leren

déjame enseñarte tu idioma

hier en nu

vandaag en morgen

we hebben elkaar gevonden en dat is een axioma:

we zullen elkaar altijd weer vinden

in een eindeloze zomer

El beso de dos océanos, postal, 1923