The cage door is now open // Mercurius retrograde
Onder het stormachtige herfstweer bekijk ik graag nog eens het astrologische weerbericht.
Venus is halverwege haar retrograde beweging en keert op 25 oktober terug naar Weegschaal, hét teken dat verlangt naar balans en harmonie, dat wikt en weegt, dat streeft naar evenwicht tussen geven en ontvangen. Het zevende teken van de dierenriem laat ook voelen dat het einde van het jaar in zicht is, dat de donkerdere maanden lonken en kansen geven tot reflectie en meebuigen met de bomen.
Op 24 oktober keer Mercurius retrograde in Schorpioen en raakt daarmee het domein aan dat binnenkort ook door de zon belicht wordt. Het gaat hier om diep duiken, bang zijn voor het donkere onbekende én er tegelijk door aangetrokken en gefascineerd zijn, kiezen voor een stap in de onderwereld, wetende dat diezelfde stap ook kiezen is voor transformatie.
Dit najaar voelt voor mij aan als vertoeven in een tussenruimte waarin ik terugdenk aan comfortzones in de jaren tussen 2020-2025, waar ik mij nadien weer van losmaakte. Sommige activiteiten en mensen die ankerpunten geworden waren, resoneren niet langer.
Sindsdien voelt het als loslaten van vormen die heel goed bij mij pasten en die mij mee lieten groeien, tot de vorm te klein geworden was, ik merkte dat ik terug de horizon afspeurde.
Zodra ik het mezelf toeliet, kwamen er tegelijk nieuwe opportuniteiten. Sindsdien voel ik me groeien in nieuwe vormen, soms nog onwennig, soms overtuigend en trots, het voelt als een cocon-fase die een drietal jaren duurt.
Onlangs sprak ik in een lezing over de verschillende fasen in het alchemistische proces -die aan de basis liggen voor de structuur van mijn poëziebundel- en daarbij gaat het ook over het bewust omgaan met de kleur van iedere levensfase, wetende dat het een spiraal is die we telkens opnieuw doormaken: van zwarter dan zwart, naar wit, naar geel, door het rood, naar goud.
Voor mij voelt deze fase als een heen- en weer bewegen tussen zwart, wit, geel en rood: zuivering, terugkeer naar onschuld. Ik denk aan de dromen die het kind in mij draagt, die de tiener in mij heeft bewaakt, die in het jonge meisje zijn gewekt en in de wereld gezet en die nu door de ogen van de volwassen vrouw opnieuw worden bekeken. Zacht en soms vurig, klaar om te springen en toch nog net niet - nog even.
Een zwaluw vliegt op precies op het moment dat ze zeker genoeg is van een nieuw avontuur, gedragen door de juiste wind, wetende dat het onbekende met tijd weer een vertrouwd nest wordt.
En terwijl ik dit schrijf, lees ik: "We are all travellers on a path to enlightenment, slowly unfolding our wings into the vast space of awakening. The cage door is now open. Freedom is but a thought away."
William Stott of Oldham, Autumn, 1898




Opmerkingen