It's a love story // Venus retrograde / nieuwe maan in Weegschaal
Venus loopt retrograde en met de nieuwe maan in Weegschaal komt het thema van liefde en relaties helemaal op de voorgrond dit weekend. De komende periode tot half december belooft een revisie over balans, geven en nemen, diepgang en intimiteit.
Venus beweegt terug door Schorpioen en brengt het archetype van Persephone tot leven.
De laatste tijd denk ik dikwijls terug aan een lezing waarin ik enkele jaren terug openlijk benoemde dat ik mijn tweelingziel ontmoet had en hoe deze reis deel is van mijn weg van bewustwording. Iemand vroeg toen: 'Hoe kan je dat zo zelfzeker zeggen? Hoe weet je zo zeker dat die persoon je tweelingziel is?'.
Ik vond het een interessante vraag en tijdens de eerste jaren van onze relatie, die de typische kenmerken uitspeelde van push & pull, hoorde ik vaak mensen rond mij die mij wilden temperen of geruststellen met gedachten als: 'Ik heb het ook meegemaakt zoveel jaren geleden, het is een fase.', of 'Ik weet ook wie mijn tweelingziel is en we blijven telepathisch verbonden, maar zo'n relaties zijn niet bedoeld om fysiek samen te komen.'.
Volgens mij was het allemaal goed bedoeld en ook een weergave van de collectieve blokkades op wat liefde is of kan zijn. Om op de vraag te antwoorden hoe ik het zo zeker was en ben: wanneer je je tweelingziel ontmoet, dan voel je dat in alles en is de verbinding met die persoon een spiegel en gids in alle andere aspecten van je leven. Het is het begin van het ontrafelen van diepere lagen in jezelf, van steeds dichter bij de kern komen.
Wat ik momenteel merk in de collectieve energie is dat karmische gedachten hun kracht verliezen. De oude blauwdruk bestond uit gedachten van 'undoing' van wat je vanbinnen met zekerheid voelt, twijfelgedachten in jezelf of van anderen, over jezelf of over anderen, het projecteren van eigen ervaringen die in essentie verschillend zijn, het ongeloof over liefde of de mogelijkheid om ook echt een leven samen te leiden (niet enkel te lijden).
Wat ik na de eerste ontmoeting met mijn tweelingziel in 2014 nog steeds voel is de magie, de diepe erkenning, de grote dankbaarheid, verwondering, verliefdheid, het mysterie, de onweerlegbare synchroniciteiten, de opbouw van een steeds vollere liefde. Een week na onze eerste ontmoeting zou ik zelf net naar Argentinië reizen door omstandigheden die op zich ook al ontoevallig waren.
Wat ik me herinner van de eerste jaren van ons samenzijn vanaf 2020, een periode waarin een golf van tweelingzielen elkaar herkende, is het diepe verdriet dat voelde als de bodem van de oceaan, de vulkanische kwaadheid, het gevoel dat ik een kathedraal was waarop mijn tweelingziel oude ervaringen projecteerde, reacties vanuit zelfverdediging, een gevoel van wanhoop, veroordeling en onrecht dat raakte aan oude wondes in mezelf. Maar ook de kracht die ik daardoor vond in mezelf, de groei aan zelfstandigheid en het bewust worden van mijn eigen angsten en manieren van reageren. Het ging ook veel verder, in de collectieve wondes van het vrouwelijke en mannelijke veld die zich kenbaar maakten en om genezing vroegen. In die jaren woonden we in hetzelfde land in twee provincies naast elkaar. Mijn grootste angst was dat ze ooit... en ik durfde de gedachte niet afmaken.
Op de dag dat ze me vertelde dat ze zou vertrekken, lag ik op een installatie van mossen - deze bleek geïnspireerd op het Argentijnse landschap.*
Een jaar geleden, in oktober 2025, landden we samen in Argentinië. Zij om daar langer te blijven, ik om haar wereld te ontdekken en in mij op te nemen. Wanneer ik nu voel waar we staan, dan voel ik me gegrond en realistisch, in balans, geduldig en tegelijk leidinggevend over mijn eigen leven, met een verlangen naar meer fysieke tijd samen en tegelijk met vertrouwen in precies hetzelfde magnetisme dat ons over twee continenten heeft samengebracht om mee te beginnen.
Volgens mij is de aarde stilaan klaar voor deze nieuwe relatie templates en 'nieuw' betekent dat oude gedachten en ervaringen er geen zeg over hebben. Ik heb aanvaard dat ik niet kan bedenken hoe onze toekomst eruitziet. We laten het onderweg ontstaan, laten geen dag verloren gaan die ook ten volle geleefd mag worden in elkaars afwezigheid. Maar bovenal: we zijn er altijd, we staan altijd naast elkaar, we houden elkaar altijd vast, we leven in elkaar, door elkaar heen. Ik zie de rijkdom van te voelen dat ik twee levens tegelijk mag ervaren. Soms denk ik dat het nu lente is en zij denkt in herfst, droomt in het Nederlands, omdat we Noord en Zuid door elkaars woorden en ogen ervaren.
Wat ik vandaag weet is dat deze reis nog steeds de gouden draad in mijn leven is. We kenden elkaar voor we elkaar zagen, we herkenden en ontwikkelden elkaar en onszelf, we verloren en vonden, wijkten uit en kwamen terug, - we komen altijd terug. Het is de reis op zich die mij iedere keer opnieuw geopend heeft voor een magische realiteit, de frequentie van ziel-zijn, die bestaat naast en in de aardse realiteit van mens-zijn.
Our souls speak a language that is beyond human understanding. A connection so rare the universe won't let us part. ~
* De befaamde mos-installaties braken internationaal door toen Alexandra Kehayoglou in samenwerking met modeontwerper Dries Van Noten een 48 meter lange 'mos-catwalk' weefde voor zijn legendarische Spring/Summer 2015 show, geïnspireerd op Shakespeare's A Midsummer Night's Dream.




Opmerkingen